Sezon 25

Niestety pierwszy wyjazd narciarski w grudniu zmuszeni byliśmy odwołać, ale kolejne odbywały się już zgodnie z harmonogramem. Jako pierwszy w sezonie wybraliśmy Złoty Groń. Mróz trzymający w górach prawie tydzień i opady śniegu, którymi niebo nas raczyło od czasu do czasu spowodowało, iż jadąc na pierwszy w tym sezonie wyjazd narciarski byliśmy spokojni o warunki narciarskie na stoku. Na początek dwie nowości w tym sezonie. Pierwsza to ta, że nie ubieramy butów w autokarze. Robimy to na zewnątrz korzystając z ławeczek przygotowanych przez przewoźnika. Proces ten przebiegł dość sprawnie też dzięki uprzejmości pana kierowcy, który bardzo zaangażował się w pomoc dzieciom przy tej dość trudnej (szczególnie dla początkujących) czynności. A druga to nowe kamizelki w postaci plastronów z nowym logo i wesołymi rysunkami narciarza. Warunki narciarskie bardzo dobre. Trasy dobrze przygotowane przez ratraki. Pod nartami śnieg sztuczny zmieszany z naturalnym. Na niebie chmury wysokie, bez wiatru. Przez krótki czas zawirowało w powietrzu parę płatków śniegu. Temperatura lekko poniżej zera.

Coś czego bardzo w górach nie lubimy to Halny. Na szczęście gestorzy wyciągów zadbali o narciarzy i w miarę możliwości przygotowali stoki na weekend. Na Złotym Groniu jeździły co prawda te same wyciągi co tydzień temu, ale warunki pod nartami były całkiem inne. Pogoda podobna do zeszłotygodniowej. Lekkie zachmurzenie, bezwietrznie, a temperatura na dole około 0^oC. Natomiast warunki narciarskie zdecydowanie inne – gorsze. Śnieg był twardy, ubity, miejscami trochę wyślizgany. Narciarz na nartach źle przygotowanych (brak ostrzenia i smarowania) miał duże trudności by jeździć poprawnie i wykonywać to co Instruktor zlecił w danym ćwiczeniu. Starsi (czytaj jeżdżący na nartach skrętem równoległym/ciętym) doskonalili swoje umiejętności wjeżdżając do góry kanapami, a młodsi (czytaj jeżdżący pługiem) wjeżdżali talerzykiem. Dla jednych i drugich był to dzień pełen wrażeń i nowych doznań. Na przykład jedni zapamiętali, że jeździli na jajo!! Jakie ono było nie wspomnę, ale sama nazwa, nowy układ ciała, oraz ekwipunku narciarza (kijki) zrobiły na tych małych narciarzach duże wrażenie.

Kolejny wyjazd był po dłuższej przerwie Świąteczno-Noworocznej. Może to już jakaś świecka tradycja, ale w czasie Świąt śnieg znikał w szybkim tempie ze stoków narciarskich. Na szczęście dla narciarzy w góry przyszedł mróz i gestorzy mogli przygotować ośrodki na weekend. Tam gdzie to było możliwe armatki pracowały dzień i noc by nasypać jak największą ilość sztucznego śniegu. Gdyby nie ta technologia już dawno byśmy zapomnieli co to narty, a ten sport uprawialibyśmy tylko bardzo wysoko w górach. Na parkingu nasz autokar zaparkował jako pierwszy. Po przebraniu butów, rozpakowaniu nart (czasami długo szukanych wśród kilkudziesięciu pokrowców – wiele jest bardzo podobnych) z przydzielonym na dzień dzisiejszy instruktorem udaliśmy się na stok. Dziś to ponownie Złoty Groń. Pierwsze zjazdy (czy to na małym, czy dużym wyciągu) instruktorzy musieli poświęcić na przypomnienie podstawowych zachowań na nartach (górna, dolna, zewnętrzna, wewnętrzna), bo po tak długiej przerwie wypracowane w zeszłym roku „ruchy” trzeba było sobie przypomnieć. Na trasie początkowo niewielu narciarzy. Z czasem ich przybyło, ale nie na tyle by w wyraźny sposób odczuwało się iż czeka się w kolejce na wjazd w górę. Pogoda w dniu dzisiejszym była dobra. Zza chmur od czasu do czasu przebijało się słońce, temperatura lekko poniżej zera i właściwie bez wiatru. Ten trochę był odczuwalny na szczycie, ale już poniżej cisza. Trochę tego wiatru obawialiśmy się bo był zapowiadany, a jak wysiedliśmy z autokaru na przerwie na sikanie to dmuchało, że ho, ho. Pod nartami dobrze przygotowany stok zarówno na dużym jak i małym wyciągu. Na szczycie był śnieg trochę wywiany i można było trafić na oblodzenia. Cały dzień pracowały armatki tak że przejazd w ich pobliżu skutkował obsypaniem śniegiem. To, jak niewielu było tego dnia narciarzy, wyraźnie było widać w barze. Aby kupić coś do zjedzenia i picia nie stało się (tak jak to było ostatnio) w długiej kolejce. Po przerwie grupy narciarskie ochoczo ruszyły na stok by doskonalić swoje umiejętności. Wszyscy narciarze po dzisiejszym dniu mogą mówić iż poszli w swoich umiejętnościach narciarskich o krok dalej, a młodzi adepci tego sportu o DUŻY krok. Ci ostatni już mogą dołączyć do grup. Potrafią sami wjechać wyciągiem, skręcić, zahamować. Mamy nadzieję iż w tych grupach szybko będą doskonalić swoje nowo nabyte umiejętności (podstawa to słuchanie instruktorów i wykonywanie ich poleceń).

Po kilku wyjazdach do Istebnej zmiana kierunku. Beskid Niski i miejscowość Rzyki, oraz stok o podobnej nazwie tylko nie Złoty, a Czarny Groń. Decyzja odważna, bo tam są tylko krzesła. Ale kiedyś maluchy muszą po raz pierwszy wsiąść na nie i poczuć przyjemność zjeżdżania z duuuuużej góry. Odległość od Zabrza podobna jak do Wisły, ale trochę gorszą drogą i czas podróży przez to jest dłuższy. Na tej górze są dwie trasy. Trudna i łatwa. Przy tej ostatniej jest kanapa 6-cio osobowa do której dzisiaj było trochę ludzi, ale oczekiwanie na wjazd nie zajmowało więcej jak pięć minut. Natomiast do krzeseł czteroosobowych nie było kolejki. Warunki narciarskie bardzo dobre. Na dobrym podkładzie ze sztucznego śniegu kilkanaście centymetrów świeżego, naturalnego śniegu. Temperatura lekko poniżej zera lub w jego okolicy, bez wiatru z lekkim zachmurzeniem. Były okresy, że z nieba leciały gęste płatki śniegu. Grupy zaawansowane korzystały głównie z trasy czerwonej i 4-ro osobowych krzeseł. Młodsi – z trasy niebieskiej i kanapy sześcioosobowej. Ta trasa ma niewielkie nachylenie niestety w środkowej części zawężona przez odbywające się właśnie dziś zawody. Powodowało to duże zagęszczenie na stoku, szczególnie snowboardzistów, których na tym stoku jest dość sporo. Na przerwę by coś zjeść i wypić trzeba było zjechać do dolnej stacji trasą czerwoną. Dla maluchów to duże wyzwanie. Najlepiej wtedy działać z zaskoczenia. Nic nie mówiąc skręcamy w inną trasę i tym samym tempem, robiąc skręt i jadąc w skos stoku (tu koniecznie trzeba pilnować jazdy na nartach równoległych – frytka, a nie pizza) pokonujemy pierwsze kilkanaście metrów stromego stoku. Zatrzymanie. Odpoczynek. Jazda. I tak do końca stoku na zasłużoną przerwę. Uff. Udało się bez poważnego upadku. Po napchaniu brzuchów powrót na górę by dalej doskonalić swoje umiejętności. Dzień narciarski najlepszy w tym sezonie.

Na ferie zimowe dzieci pojechały do Murzasichla (koło Zakopanego) gdzie wspólnie ze Studiem Artystycznym Maciej organizowaliśmy wypoczynek na nartach. Z naszej strony zapewnialiśmy instruktorów, a Maciej opiekę i zajęcia pozanarciarskie. Zima na Podtatrzu była ładna. Wszyscy Szkółkowicze znacznie podnieśli swoje umiejętności narciarskie. Natomiast po nartach rozwijali swoje zdolności manualne. W pobliżu był stok dla słabszych narciarzy, na bardziej wymagające stoki trzeba było dojechać.

Pierwszy wyjazd po feriach zimowych był w fantastycznych warunkach narciarskich. Wspaniała zima utrzymuje się już od jakiegoś czasu w Beskidach. My tym razem wybraliśmy się w pobliże hotelu Stok na górę o nazwie Kiczery. Wisła przywitała nas ładną słoneczną pogodą (korkiem na drodze) i temperaturą lekko poniżej zera. Warunki narciarskie do godzin południowych znakomite po południu trochę się zepsuły głównie przez wzrost temperatury. Narciarzy umiarkowana ilość. Po przerwie wyraźnie zmalała do tego stopnia, że do kanap nie stało się w żadnej kolejce. Dziś zabraliśmy ze sobą krótkie przegubowe tyczki by poćwiczyć wymuszone skręty. Narciarze, którzy jeżdżą od kilku sezonów i dla których takie treningi to pestka, starali się pod okiem instruktorów jak najsprawniej pokonać tych kilkanaście ustawionych bramek. Natomiast dla młodych adeptów narciarstwa był to nie lada wyczyn. Nie dość, że start rozpoczynał się dość stromym najazdem to jeszcze za parę metrów trzeba było skręcić na dość już mocno wyślizganym śniegu. Jak było do przewidzenia wszyscy narciarze poradzili sobie z tym zjazdem. Nie powiem, były upadki, ale w myśl powiedzenia 'jak się nie wywrócisz to się nie nauczysz’ dzieci kończyły slalom z uśmiechem (niektóre może z lekkim grymasem na twarzy).

W górach utrzymują się świetne warunki narciarskie. Obawialiśmy się trochę zapowiadanych mrozów i wiatru. Mróz wprawdzie był (na dole -6^oC, a na górze -11^oC), ale na szczęście bez większego wiatru więc nie czuło się aż tak tego zimna. Wisła przywitała nas białymi drogami i opadem śniegu. Przy tej temperaturze padał on dużymi i lekkimi płatkami. Po prostu puszek. Tak jak tydzień temu zawitaliśmy na stok Kiczery usytuowany w pobliżu hotelu Stok i tak jak poprzednio instruktorzy ustawili kilkanaście bramek kierunkowych odgradzając ten teren taśmą od reszty trasy (dla bezpieczeństwa zawodników i reszty narciarzy na stoku). Slalom po kilka razy przejechały wszystkie dzieci i to z miłą chęcią chcąc jak najwięcej potrenować przed zbliżającymi się zawodami o Puchar Zabrza, które odbędą się już w najbliższą niedzielę. Pogoda w tym dniu iście zimowa. Mróz, padający dość często gęsty śnieg, a czasami zza chmur wychodzące słoneczko. Warunki narciarskie do południa wyśmienite, potem padający śnieg i jeżdżący narciarze, których w tym dniu nie było za wielu spowodowali powstanie lekkich muld na stoku. By wsiąść na krzesełka nie czekało się więcej jak 2-3 minuty, a i wyciąg dziś działał sprawniej niż tydzień temu kiedy to często się zatrzymywał.

Kolejny wyjazd to Wisła stok Klepki. Na tym stoku ustawiony jest ogólnodostępny slalom gigant. Wprawdzie to tylko kilka bramek, ale jest to jakaś namiastka tego czego doświadczymy na jutrzejszych zawodach. Stwierdziliśmy, że dobrze by było by dzieci przed zawodami, które już jutro potrenowały GS. Rano wyjeżdżaliśmy z Zabrza przy temperaturze w granicach -8^oC i taką też zastaliśmy na stoku. Aby wjechać w górę do dyspozycji tu są krzesła 4-ro osobowe i talerzyk. Do jednych i drugich nie było zbyt dużej kolejki, dlatego też kilka razy dzieci przejechały pomiędzy bramkami slalomu. Pogoda dziś ładna. Cały dzień świeciło słońce zza niewielkich strzępiastych chmur. Temperatura wzrosła raptem do -4^oC. Jak się wjeżdżało krzesłami to czuło się lekki podmuch wiatru który obniżał temperaturę o kilka stopni. Warunki narciarskie bardzo dobre. Nie tylko na trasie zjazdowej, ale co najważniejsze i na slalomie. Dobrze przygotowana trasa przez ratraki wytrzymała w niezłym stanie do końca naszego pobytu.

Niedziela 4 marca to dzień zawodów o Puchar Prezydenta miasta Zabrze którego technicznym organizatorem jest Aktywne Zabrze. Kolejny raz te zawody są organizowane w Istebnej na stokach Złotego Gronia gdzie ustawiono slalom gigant składający się z piętnastu bramek kierunkowych. Start pierwszego zawodnika nastąpił punktualnie o 11:00. Jako pierwsi startowali przedszkolacy i tylko oni mieli obniżony start. Pozostali zawodnicy (w tym i pierwszoklasiści) startowali już z właściwego startu. Pogoda w dniu dzisiejszym była wspaniała. Lekki mrozik, bez wiatru i cały dzień błękit nieba. Bajka. Śnieg pod nogami narciarzy wspaniały, a na slalomie trasa tak dobrze przygotowana, że po przejeździe ponad 100 zawodników nie było wielkich wyżłobień. Odbyły się dwa przejazdy. Przy pierwszym zjeździe przedszkolaki pojechały zachowawczo, natomiast w drugim 'rura’ – patrz wyniki. U starszych grup już tak nie było. Dla jednych pierwszy przejazd był lepszy, a dla innych drugi. Nie można żadnemu zawodnikowi odmówić ambicji i zaangażowania. Każdy dawał z siebie wszystko w miarę swoich umiejętności. Około czternastej rozpoczęło się zakończenie zawodów i rozdawanie dyplomów, pucharów i nagród. Organizator uhonorował wszystkich przedszkolaków oraz pierwszo- i drugoklasistów. Nasze dzieci często stawały na podium odbierając gratulacje, dyplomy i puchary. Puchar Zabrza (który mogli zdobyć zawodnicy zameldowani w Zabrzu) tym razem przypadł w udziale Magdzie Blaszke-Kasperskiej, oraz Janowi Wróblewskiemu (naszemu instruktorowi). Oboje to wychowankowie Szkółki Gigant.

Tej zimy nastąpiły radykalne zmiany w Szczyrku. W dawnym GON (teraz Szczyrk Mountain Resort) powstały nowe wyciągi (gondola i dwie kanapy sześcioosobowe) i trasy, na duże Skrzyczne wyjeżdża się szybkimi krzesłami 4-ro osobowymi, a dwa sezony temu w dolinie Beskid powstała Beskid Sport Arena. I tu zamierzaliśmy pojechać, ale planowane na ten dzień zawody spowodowały iż zmieniliśmy plany. Pojechaliśmy na Kiczery w Wiśle. Już wjeżdżając na parking można się było zorientować, że dziś narciarzy nie będzie dużo. I faktycznie zjeżdżając do wyciągu podjeżdżało się pod same kasowniki. Nad którymi termometr pokazywał +10^oC. Na stoku do południa śnieg mokry, ale przy niewielkiej liczbie narciarzy w miarę przyjazny. Natomiast już po południu porobiły się większe nierówności co młodym adeptom narciarstwa stwarzało większe problemy. Ale wszyscy z uśmiechem i radością zjeżdżali w dół. Niektórzy nawet skacząc. Pogoda dziś typowo marcowa. Lekkie zachmurzenie, temperatura w granicach dziesięciu stopni (10 na dole 7 na górze). Na szczęście słońce nie na długo pokazywało się zza chmur. Bo gdy się już pokazało na dłużej to było straaasznie gorąco. Wyraźnie czuć powiew wiosny. Śnieg (którego na trasach jest jeszcze bardzo dużo) mokry i ciężki. Mimo to najmłodsi prawie dziesięć razy pokonali tę górkę.

Nikt w najśmielszych przypuszczeniach nie spodziewał się, że ostatni w tym sezonie wyjazd dzieci na narty będzie w tak wyśmienitych warunkach narciarskich (jak na tę porę roku – 24 III). O ile się nie mylę nigdy o tej porze nie jeździliśmy już w Beskidy. Co najwyżej na Podtatrze. Na ten ostatni wyjazd udaliśmy się do Istebnej na Złoty Groń, gdzie mieliśmy zapewnienia o dobrych warunkach narciarskich. Przejeżdżając przez Ustroń, Wisłę widzieliśmy wśród zielonych gór, pasy śniegu na czynnych chyba jeszcze w większości stokach narciarskich. Przejeżdżając przez Ustroń widzieliśmy, że z Czantorii można było zjechać bez problemu pod same krzesła (to rzadkość, a o tej porze roku to ewenement). Jadąc w góry większość drogi spowita była gęstą mgłą, ale już w Skoczowie pojawił się błękit nieba i towarzyszył nam do końca dnia. Śnieg rano lekko zmrożony, dopiero po południu zrobił się bardziej wiosenny. Góra była nasza. Jeździliśmy w grupach za instruktorem, a i też były jazdy wolne (lubiane przez dzieci). Temperatura lekko na plusie. Na szczycie leciuteńki wiaterek. Niewielka ilość narciarzy na stoku, brak jakiegokolwiek czekania na to by siąść na wygodnej kanapie, dobre warunki narciarskie (szczególnie do południa), i dobra kondycja młodych narciarzy sprawiły, że najmłodsza grupa wjechała trzynaście razy kanapami i dwa razy talerzykiem. Ostatni zjazd w tym sezonie Szkółka wykonała długim, składającym się z ponad czterdziestu narciarzy wężykiem. Oczywiście w drodze powrotnej oczekiwany przez dzieci McDonald’s.

Był to nasz dwudziesty pierwszy wyjazd Szkółki na lodowiec w Alpy, a osiemnasty na Stubai (trzy razy byliśmy na lodowcu Kitzsteinhorn). Ktoś zapyta czy nie za wiele razy w to samo miejsce? Odpowiemy wszyscy chórem – NIE. To największy obszarowo lodowiec austriacki zagospodarowany dla narciarzy. Co roku coś na nim pojawia się nowego – tym razem powiększona o kilkanaście metrów grota w lodowcu, a w zeszłym roku nowa gondola. A hotel? Może można by zmienić, ale za tą cenę chyba nic lepszego nie znajdziemy. A to co najbardziej potrzebne narciarzom mamy. Spanie i jedzenie. Wielu z nas dojechało do Fulmpes własnym samochodem, dlatego podróż autokarem była w komfortowych warunkach (szczególnie miało to znaczenie w drodze powrotnej). Luksusowy autobus miał ponad 65 miejsc siedzących, automatyczną skrzynię biegów i został kupiony w marcu (ful nówka nie śmigana). Pierwszy dzień na lodowcu był bajeczny. Super pogoda cały dzień. Słońce, bez wiatru i temperatura na wysokości 3000 m n.p.m. lekko poniżej zera. Pod nartami dobrze przygotowane trasy. W kilku grupkach narciarskich rozpoczęliśmy naszą kolejną przygodę narciarską na lodowcu Stubaier. Tym razem narciarsko mieliśmy trzy grupki. Dzieci, młodzież i dorośli. W kolejnych dniach pogoda się lekko zepsuła. Do południa chmurka i słońce, a po południu niebo zasnuwało się chmurami na szczęście nigdy nie byliśmy w ich epicentrum. Czwartek był zapowiadany najgorszym dniem. I tak też się stało. Cały dzień pochmurny i z niewielkimi opadami śniegu. Dzień ten najmłodsza grupa narciarzy wykorzystała do zwiedzenia lodowej jaskini. Ostatni dzień na nartach przywitał nas świeżym śniegiem (ok. 20 cm) i zmieniającym się zachmurzeniem, oraz bardzo silnym wiatrem. Temperatura na wysokości 3000 m była w okolicach -10^oC. Wreszcie można było pojeździć po puchu. Przez cały nasz pobyt czynna była trasa do dolnej stacji kolejki gondolowej – Wilde Grub’n z której wiele osób skorzystało. Niestety tym razem nie spotkaliśmy się wszyscy wspólnie w tzw. sztubie. Była ona okupywana przez miejscowych, którzy tak tam nakopcili papierosami, że wieczorem można było siekierę powiesić, a nie siąść i pogadać. Życie towarzyskie odbywało się tym razem w podgrupach. Chodziliśmy też na spacery, a dzieci z radością na plac zabaw. Reasumując wyjazd to pogodowo był taki sobie, do południa lepszy niż po południu, a narciarsko dobry, a może i bardzo dobry. Na szczęście tym razem obyło się bez wzywania służb medycznych. Z Fulmpes wyjechaliśmy o 17:30 by o 3:37 być obudzonymi przez kierowców komunikatem: WITAMY W KRAJU!! Tak wcześnie jeszcze nigdy nie byliśmy w Zabrzu.

I tak zakończyliśmy jubileuszowy, dwudziesty piąty sezon Szkółki Narciarskiej Gigant.